Gözlük kapları

Söz vermemin üzerinden azıcık zaman geçmiş ama işte keçe gözlük kaplarım. Veee farkettim ki bir tanesinin fotoğrafını çekmemişim, napalım artık devir tasarruf devri bununla yetinceksiniz! :)) Bu arada size daha önce bahsettiğim Ka-Jinker süsleme tabancamla sabitledim motifleri, söylemeden geçemicem..

Ya bu düzen bana ters...

Başlıktan da anlayacağınız gibi ben pek düzenli bir insan sayılmam, tanıyanlar bilirler..:) Düzensizliğim burada da devam ediyor ve bir rutine koyup yazamıyorum şu blogumu. Ama bu ay izindeyim ve niyetim (söz vermiyorum) arayı biraz kapatmak. hmmm..nereden başlıyacağımı bile bilmiyorum..
Tatilden başlayalım o zaman: bir ay izni duyan herkes bir afallıyor, e haklılar da, Türkiye'de öyle kolay alınmıyor izin. "Yok o zaman olmaz, yok 2 hafta olmaz, şu bitsin sonra", vs... mazeretleri hiç bitmiyor patronların. Biz İsviçre'de yaşıyoruz. Burada yaşamanın pek sevilecek bir tarafı yok: monoton ve sıkıcı bir hayat ve ağır ve mesafeli insanların neresi sevilebilir ki?! Ama birkaç şey var ki haklarını yememek lazım: saati hiç şaşmayan trenler ve tramvaylar, temiz ve düzenli sokaklar, kibar davranışlar (mesela asansör, tramvay vs.lerden inen insanlar huzur içinde inip yollarına devam ederken, sakin sakin bekleyen binecekler kimsenin kalmadığından emin olduktan sonra adımlarını atarlar) ve izinler. Yeni düzenlemelerle artık senede 5 hafta iznimiz var!! Yuppii!! Ama çok fazla sevinmeden söyliyim, ben bu ay ücretsiz izin aldım. Neden mi? Çok sıkıldım! Hem de çooooook sıkıldım! Sizi detaylarla sıkmıcam, anlatacak daha ilginç şeylerim var, yani en azından öyle umuyorum.

En iyisi ben size yaptığım ufak tefek şeyleri göstermekle başlıyim. Birincisi, çok basit bir şekilde yapılabilen bir paket süsü. İnternette keçe ile alakalı resimlere bakarken gözüme çarptı ve çok hoşuma gitti. Özel birine hediye götürüyorsanız hazır aldığınız yıldızı yapıştırmak yerine bunu bağlıyabilirsiniz.

Bağlanmış hali de böyle gözüküyor:

Farklı renklerde ve paketin büyüklüğüne göre de başka boyutlarda ve sıklıkta yapmak mümkün. Kolay gelsin!

Özenle ara kapatılır

Amma uzun zaman olmuş ben yazmayalı, işleri bitirelim, sevgili misafirlerimizle gezelim derken zaman akıp geçmiş. Kaptan pilotların şöyle bir anonsları vardır bilmem hiç denk geldiniz mi: "Yoğun hava trafiği nedeniyle .. dakika gecikmeli kalktık özür dileriz, ama havada bu açığı kapatıp zamanında iniş yapacağız.". İşte ben de aynen böyle yapacağım ve açığı kapatacağım, yani en azından deneyeceğim. Bu anons beni biraz korkutur aslına bakarsanız, iyi birşey mi yoksa kötü birşey mi bilemiyorum açığı kapatacak olması ucağın, her seferinde geç kalmamızın bir sakıncası yok yeter ki tek parça gidelim diye geçiririm içimden, ama bu durumda korkacak birşey yok.:)
En son neler yaptım onları bile unuttum... Bir bakalım...örtü tamam, kutuyu anlatmışım, sırada minik kahverengi çantam var. Bunu zamanımın bol olup, canımın acayip sıkıldığı bir gün yaptim. O yüzden aslında çok basit: kahverengi 3-4 mm kalınlığında keçe, 1 mm kalınlığında uygun ve canlı renkte keçe, aynı renkte kalın ip ve açma kapama fonksiyonu için bu sefer magnet değil boncuk veya düğme gibi bir aksesuar. Sonuç:

Keçeden kutu

İlk obje hanımlara hitap edeceği kadar erkeklerin de hoşuna gidecek çok fonksiyonel bir kutu. Aslında fikrin orijinali bana ait değil. Eşim bu kutunun deri olanını bir mağazada görmüş, bir süredir isteyip duruyor, ama parasına kıyıpta almıyordu (hepimizin başına gelebilir!:)). Ben de onu sevindirmek adına, ben sana yaparım dedim ama işin doğrusu neye benzeyeceğinden de emin değildim. Gittim 3 mm kalınlığında kahverengi ve 1 mm kalınlığında bej keçe ve de kenarlarını tutturmak için birbirinin içine geçen adı hakkında hiç bir fikrim olmayan vidamsı birşeyler (en iyisi fotografını koymak) aldım. Kalın keçeden 30x30 cm bir kare kestim. Her köşeden 5x2 cm'e işaret koydum ve kemer deliği açma aletiyle vidaların girebileceği bir delik açtım (hanımlar bu etapta biraz kuvvet gerekiyor, bileklere dikkat!). Kenarlardan 5 cm ölçüp keçeyi hafifçe kıvırdım ki kat yeri yapsın. Köşeleri delikler birbirine yakın duracak şekilde kıvırıp deliklerden vidaları sokup tutturdum. 4 köşeyide tutturunca zaten kutu oluşmuş oldu. Bej rengi keçeyi 20x20 cm kesip, kutunun iç kısmına tekstil yapıştırıcısı kullanarak yerleştirdim. Ve işte kutumuz hazır! Hem elegan, hem kullanışlı, hem unisex, hem de gayet güzel oldu!:)
Aynı kutudan bir ufak boyunu da yaptım, kahverengi keçeden 25x25 cm ve bej keçeden 15x15 cm kullanarak hazırladım bunu. Başucu kutusu olarak eşimin komidininin üzerinde yerini hemen aldı kendisi. İşten eve gelince saatini, yüzüğünü ve cebindekileri hemen içine bırakıyor, sabahleyin de hiçbir eşyasını unutmadan içinden alıyor. Erkekleri mutlu etmenin tek yolu mideden geçmiyordur belkide...

Vidamsı şeyler:

Dikiş maceramın ilk durağı

Dikiş dikmeyi istemek ile gerçekten dikebilmek arasında dağlar varmış! Küçüklüğümden beri bu tür işlere elim yatkındır aslında; gerçi ben sökük veya düğme dikmenin gayet normal, yani herkesin yapabildiği birşey zannediyordum ama öğrendim ki değilmiş. Herkes bir iğne ve bir iplik ile ne yapılacağını bilmiyormuş. Canım anneannem terzi benim, glokom yüzünden malesef çok erken bırakmış mesleğini, yani ben fazla birşey dikerken görmedim kendisini, ama sanırım el becerisi genetik olarak bir sonraki jenerasyona geçebiliyor. Sen istesende istemesende becerebiliyorsun, hatta en beklenmedik anda içinden o kadar çok birşeyler yaratmak geliyor ki işi gücü bırakıp hayal gücünün seni götürdüğü yere gidesin geliyor. İşte ben aynen böyle bir dönem geçiriyorum, tek bir farkla, işi bırakmam bu sıralar söz konusu bile değil. Neyse, konumuza geri dönelim.. Ben dikiş dikebilirmiyim, uygun bir kurs bulabilirmiyim, dikiş makinesi alsam mı, alırsam hangisi iyidir vs. diye kafa patlatırken, benim sevgili eşim bana süper bir kitap hediye etti: "SEW - Sew Everything Workshop by Diana Rupp". Tek kelimeyle harika bir kitap, kendi kendine dikiş dikmeyi öğrenmek isteyen herkesin başucunda bulunmalı. Ben çalışkan öğrenci rolüme bürünüp başladım okumaya, arada mağaza broşürlerinden ve web sitelerinden de dikiş makinesi bakıyorum. Kitapta dikiş dikmeye başlamadan alınması gerekenlerin bir listesi var, maşallah al al bitmez, ama birden fazla sayıda olmasını tembihlediği birşey var: iğnedenlik. Ben de söz dinledim ve kitaptan bakarak kendime bir tane yaptım. Bir tarafı turkuaz, öbür tarafı fuşya (malesef fotoğrafta kırmızı gibi duruyor), çok pompik oldu, ben çok sevdim.:)

The one and only..

En sevdiğim renkler biraraya gelince çirkin birşey çıkmasına zaten imkan yoktu ama bu kadar sevimli olacağını da beklemiyordum. Tabi bunu yeni yardımcım Ka-Jinker'a da borçluyum. Kendisi Manor'un (Basel'in Boyner'i) dikiş nakış bölümünü gezerken hasbelkader karşıma çıkan, tanışır tanışmaz birbirimiz için yaratıldığımızı anladığım, çok ama çok sevgili süsleme tabancam. Kullanması çok kolay ve keyifli. Arada bir inadı tutuyor ama ne yapalım artık..
Ve işte karşınızda turkuaz gece çantam:

İlk denemem

Bu ülkede herkes sportif, bütün millet yaz kış yağmur çamur demeden koşuyor. Bende her türlü sporu denedim, ama bir süre sonra sıkılıyorum. Fakat sıkıntıdan da bazen ne yapacağımı şaşırıyorum. İşte o dönemlerden birinde eşim, modayı ve moda dergilerine olan ilgimi bildiğinden, dikiş dikmenin hoşuma gidebileceğini ve denemem gerektiğini düşündüğünü söyledi. Önce biraz tereddüt etmiş olsam da, bir denemeye karar verdim. İnternette uzun bir araştırmadan sonra keçeden bişeyler yapmanın keyifli bir başlangıç olabileceğini düşündüm. İşte bu da ilk yaptığım calışma: peçetelik! Kumaş peçetelerim yeşil olduğu için onlara uygun yaptım. Şimdilik 4 taneler..